Yarım Bıraktın

0
2.197

Şehrin ışıklarını söndürdüm. Hiçbir şey bildiğin gibi değil artık. Uzun uzun yürüyüşlerimin sebebiydin sen her zaman. Uzun uzun düşünüşlerimin gölgesiydin. Gözyaşlarımın bitmeyen damlaları, hemde peş peşe…

İçerime akan gözyaşlarıyla aksileşiyorum.
Mutluluktu gülüşün, rüyalarımdı gözlerin. Bu kaldırımlar şahidimdi. Bu havalarda kokardı aşkın. Şimdi ardımızdan ağlayan bir gökyüzü ve ben kaldım, kasvetli akşamlarda. Güzel olan herşey seninleymiş. Sensiz bir günüm ölümden betermiş.
Gecelerce zehirleneceğim şimdi, soluyamadığımız aynı havalarda…

Hesapsızca söyleyebileceğim tek şey; Tümünü güzel hatırlayacağım.
Tek bir eksik olmayacak senden. Hoşlanmadıklarımıda çağıracağım bir gece. Nefret edeceğim, küfredeceğim, ayrı ayrı söveceğim, alıkoyan herşeye kusacağım.

ve sonra…
Umrumda olmayacak! Hiç birini düşünmeyeceğim. Sen yaşadın, ben çekmeyeceğim. Kimsem olmayacak artık. Birileride benim yüzümden acı çekmeyecek. Kimsenin böyle hissetmesine izin vermeyeceğim. Yanmayacak kimse. Susuz kalmayacak. Boğazı şişmeyecek, patlarcasına…
Yalansız uzanan eller tutmayacak yalanın ellerini.

‘İyiki tanımışım’ derken içi yanar mı mutlu olması gereken bir insanın ?
Hıçkırıkların sebebi sevinç olamaz herhalde.
Gözlerinin içine bakarken yalan söylediğini bile bile, verir mi insan yüreğini ellerine…
İmkansızı imkanı yapar mı düşünmeden, ‘ne olur?’ diye.

Rüyalarında sabahladım, uyanınca hisset diye.
Uykularında bekledim başucunu, korkma diye
Gözyaşlarımı içime akıttım, sen üzülme diye.

İmkansızlıklarımla sevdim ben seni,
İmkansız gördüğünü bile bile.
Düşlerimde büyüttüm tekrar kendime,
Yalanlarını göre göre.

Ne çok uğraşmışım meğerse,
Sen gitmeye kararlıyken sebepsizce.
Küçülüyorum ben bu arada,
Geceler böyle sürdükçe…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here