Mavi Dünyam!

Korkuyorum

yazan: Mecnun R.

Merhaba Leyla,

Üç yıl geçmiş en son İstanbul’u görüşümün üzerinden.
Hâlâ aynı. Hiç değişmemiş.
İlk olarak Üsküdar’a gittim. Sabah sporuna çıkmış insanlarla karşılaştım.
Yüzlerde bir yüz aradım istemsizce.
Bu şekilde değilde farklı olsaydı, kim bilir bugün bu satırları sana yazıyor olurdum.
Oysa sen hiç bir şeyi haketmiyorsun.

Biraz boğazı seyrettim işte.
Yıllar evvel nasılsa heyecanım, nasılsa yüreğimdeki kanatlanmalar aynısını yaşadım.
Hem şaşkındım hemde tarif edemeyeceğim kadar karışık.

Beni kendime getirense bu mutluluğu, bu tarifsiz heyecanı geçmişte olduğu gibi tek başıma yaşıyor olmamdı.
Bu kez kanmadan, aldanmadan…
Farklı bir hissiyat işte.
Sen anlayamazsın.
Anlamadın da, anlayamazsın da.
Beni anlasaydın böyle olmazdık.

Bu satırları biriktirirken üç ay geçmiş Leyla.
Yazmak için zorlanıyorum.
Bugün tarih 8 Ekim’i gösteriyor.
Daha kaç günüm kaldı, bilsem de söylemeyeceğim.
Sen haketmiyorsun.
Sen hiç birini haketmiyorsun.
Yolumu gözleyecek, gün gün beni bekleyecek kişi sen değilsin.
Senin yüzünden O’da değil. Aramı bozdun.
Senin yıprattığın, mahvettiğin, darmadağın ettiğin hissiyatım, yıkılan güven duygum artık yetersiz güzelim hayallerime.
O kadar güzel bir kızı kaybettim ki senin yüzünden. Yıktın emeklerimi.
Yıkmaya devam ediyorsun Leyla. Seni affetmiyorum.
Canımı her gün yakıyor bırakıp gittiğin sönmeyen kor.
Rüzgâr vurdukça daha da yakıyor.
Her gün biraz daha yok ediyor.
Bu beden çürüyene kadar yanmaya devam edeceğim, biliyorum.

Hayat beni nerelere taşıyor haberin yok.
Olmasın da.
Sen benim neler yaşadığım konusunda zerre kadar tahminde dahi bulunamazsın.
Bilsen böyle yapmazdın bile diyemiyorum.
Sen yaptın Leyla.
Kalbin olsa böyle yapmazdın işte.
Senden öncem yoktu.
Sende yoktun.
Senden sonramıda yok ettin.
Bitirdin beni.
Gün gelecek tüm bunlar için sende acı çekeceksin.

Sen bitirip, yıkıp gittiğin hayatımı geri veremeyeceğin için karşına çıkmıyorum.
Ama bil! Yıllarımı götürdün Leyla.
Gençliğimi sömürdün.
Heyecanımı sömürdün.
Bitirdin, gerçekten bitirdin, mahvettin…

Bir mektup yazmak istiyorum bazen sana.
Dibe vurdurduğun ömrümü anlatmak istiyorum.
Sadece sana da değil. Tüm dünya okusun.
Ama o kadar yaralı bıraktın ki, yaralarımı sarıp da hayatı yaşamaya devam edemiyorum.

Yokluğunda çektiğim acılar değil bir tek.
Varlığında çektiğim sıkıntılar da var.
Hepsi aklımda Leyla.
Hepsi taze.
Hepsi her gün zehir ediyor aldığım nefesi.

Tanımasaydım seni.
O zaman mutlu olabilirdim herhalde. İnanıyorum.
Senin verdiğin zarar olmasa çok çok mutlu olurdum.
Tanımasaydım keşke.

Nasıl olsa yerine bir başkasını sevecektim.
Sen değildin ki sevdiğim.
Seni yerine koyduğum içimdeki kadındı.
Yüzün yüzü olmuştu.
Gülüşün gülüşü…
Ben yine severdim bir başkasını aynı duygularla.
Yüzü sen değil, başka olurdu sadece.
Peki ya şimdi? Yıktın beni. Yıktın.
Öldü gönlüm.

Olurda düşersem nazlı hilâl uğruna, seni şikâyet edeceğim.
Öyle yaktın ki.
O yangınlar bir başkasını da yaktı.
Korkuyorum.
Karşıma sen gibi biri çıkacak diye korkuyorum.

 

Yazar Bilgisi

Mecnun R.

O artık resmen bir ekonomist. Aynı zamanda web geliştirici ve blog yazarı. Gitarıyla seslendirmeye çalıştığı şarkılarda yaşayan bir ruh hastası. İşte sana minik bir tanıtım yazısı. Detaylı bilgi için tıklaman gereken yer Hakkımda sayfası...

Yorum Yap